DLP

Doustne leki przeciwcukrzycowe (ang. OADs) są lekami przepisywanymi chorym na cukrzycę typu 2. DLP mogą być stosowane samodzielnie lub w połączeniu z insuliną.

 

DOSTOSOWYWANIE DAWKI

Dawkowanie insuliny przepisane przez lekarza prowadzącego. Dawkowanie insuliny w chwili podania należy dostosować tak, aby zaspokoiło ono zapotrzebowanie pacjenta na glukozę. Lekarz może również modyfikować leczenie pacjenta jedną, dwiema lub trzema dawkami na dobę, tak aby zapewnić osiągnięcie zalecanego poziomu A1C.

 

FPG

Pomiar stężenia glukozy w osoczu na czczo (ang. Fasting Plasma Glucose). Poziom glukozy we krwi jest mierzony po ośmiu godzinach bez jedzenia i picia. Zgodnie z wytycznymi ADA poziom FPG powinien być poniżej 110 mg/dl. Zazwyczaj ocena poziomu FPG stanowi główny sposób kontroli poziomu docelowego A1C.

 

GLP-1

Glukagonopodobny peptyd 1 (ang. Glucagon-Like Peptide-1) jest naturalnym hormonem i stanowi część własnego systemu ciała kontrolującego poziom cukru we krwi. GLP-1 stymuluje wydzielanie insuliny wyłącznie, gdy poziom cukru we krwi staje się za wysoki.

 

HIPOGLIKEMIA

Stan, w którym poziom glukozy we krwi jest tak niski, że pozbawia mięśnie, komórki i mózg energii niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania. Hipoglikemię może spowodować podanie zbyt dużej dawki insuliny, nieprzestrzeganie zalecanego schematu posiłków lub wykonywanie wyjątkowo ciężkich lub długich ćwiczeń. Objawy hipoglikemii mogą obejmować intensywne pocenie, szybkie bicie serca, napady paniki, uczucie głodu lub osłabienie, zawroty głowy, drżenia, zamglone widzenie, niewyraźną mowę lub ból głowy.

Hipoglikemia znacznego stopnia:
Incydenty hipoglikemiczne wymagające pomocy/interwencji lekarskiej takiej jak podanie iniekcji z glukozy.
Hipoglikemia małego stopnia:
Incydenty hipoglikemiczne, które mogą zostać opanowane przez chorego przez zjedzenie czegoś słodkiego lub wypicie małej ilości soku owocowego.
Hipoglikemia nocna:
Incydenty hipoglikemiczne, które występują między północą a godziną 6.00 rano.